เศรษฐกิจไม่ดี เงินทองไม่มี ตัญหาไม่ลด

เมื่อวานได้มีโอกาศไปเดินเลือกหาซื้อรองเท้าดีๆสักคู่

ที่ยอมซื้อคู่ใหม่ เพราะคู่เก่าพังหมดแล้ว

(ตอนแรกจะไม่ซื้อมันก็ขาดประท้วงทีละนิด ทีละข้าง ถ้ามันพูดได้คงด่าว่า

"ซื้อกูมาแค่60บาทใช้นานขนาดนี้ยังไม่พออีกหรออีงก")

เดินเข้าเดินออกหลายร้านที่เซนทรัลเวิร์น

ปากก็พร่ำบ่นตลอดเวลาว่าทำไมข้าวของรองเท้ามันแพงจัง

พวกสาวๆซื้อบ่อยๆหาเงินหาทองกันจากไหนเนี่ย จะได้ไปหาบ้าง

เดินไปเดินมาก็ไปเจอกระเป๋าคอเลกชั่นใหม่ของ LeSportsac

เป็นลายมาทรอชกา น่ารักโดนใจ

แต่ก็แพงมากๆถ้ามองว่ามันเป็นเพียงกระเป๋าผ้า

แต่ชอบลาย จังเลย ทำไมต้องขายใบละหลายๆพันด้วย 2-3ร้อยก็พอแล้ว > <

เซลสัก95%แล้วฉันจะซื้อ

สรุปแล้วเมื่อวานฉันก็ไม่ได้รองเท้าบนห้าง

เพราะคู่ที่ถูกใจไม่แพงนักก็ไม่มีไซส์ ที่ถูกใจอีกอันก็แพงไป

ที่ถูกใจอีกอันก็ลายฟร้อยไปคงใส่ได้ไม่นาน เกรงจะไม่คุ้ม

แต่ได้รองเท้าโบนันซ่ามาเพราะรองเท้าคู่กรรมนายเวร

มันโดนน้ำฝนนิดๆหน่อยๆก็เกิดอาการ"ขาดคาตีน - -"

ต้องซื้อเปลี่ยนทันทีมิฉะนั้นจะเดินไม่ได้

ถ้ามันไปขาดในร้านcamper ฉันมิต้องหอบหิ้วรองเท่าราคาครึ่งหมื่นออกมารึ

(แต่ฉันว่า ถ้าเป็นอย่างงั้นจริง ฉันคงเดินตีนเปล่าออกมาหล่ะ)

อยากมีเงินมีทองก่ายกองมากมายมาชอปปิ้งสนองตัญหาที่มาพร้อมกับวัตถุนิยม