ฉันได้ยินเสียงเธอกระซิบบอกรักฉัน..ในห้องที่เงียบสงัด
เธอเข้ามาโอบกอดฉันเบาๆ
ฉันหันไปหาเธอ .....แต่ไม่มี..
ในห้องมีฉันเพียงคนเดียว...
แล้วเธออยู่ที่ไหนกัน....
ฉันหลับตาลงช้าๆ ปล่อยสมองให้โล่งสัก10วินาที
แล้วเมื่อฉันลืมตาฉันจะพบเธอ
ฉันยังคงจินตนาการว่าเธออยู่เคียงข้างฉันตลอดเวลา
...แม้ฉันจะจับต้องเธอไม่ได้ก็ตาม
นี่มันบทพร่ำเพ้อแสนโรแมนติค
หรือไดอะลอกในหนังผีกันแน่นะ