วันอาทิตย์ที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2551

โรแมนติกหรือหลอน...


ฉันได้ยินเสียงเธอกระซิบบอกรักฉัน..ในห้องที่เงียบสงัด
เธอเข้ามาโอบกอดฉันเบาๆ
ฉันหันไปหาเธอ
.....แต่ไม่มี..

ในห้องมีฉันเพียงคนเดียว...
แล้วเธออยู่ที่ไหนกัน....
ฉันหลับตาลงช้าๆ ปล่อยสมองให้โล่งสัก10วินาที
แล้วเมื่อฉันลืมตาฉันจะพบเธอ

ฉันยังคงจินตนาการว่าเธออยู่เคียงข้างฉันตลอดเวลา
...แม้ฉันจะจับต้องเธอไม่ได้ก็ตาม


นี่มันบทพร่ำเพ้อแสนโรแมนติค
หรือไดอะลอกในหนังผีกันแน่นะ

วันพุธที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2551

your own time

คุณมีเวลาส่วนตัวของคุณ

คุณมีหน้าที่ของคุณ


ในขณะที่ฉันก็มีหน้าที่ของฉัน


ฉันไม่ควรเสนอหน้าเข้าไปอยู่ในห้วงเวลาของคุณใช่ไหม?

ฉันเข้าใจเหตุผลที่คุณกล่าวอ้าง...เข้าใจทุกอย่าง

และมันก็เป็นจริงทุกประการ

แท้จริงแล้วฉันก็ไม่อยากเอาอารมณ์อยู่เหนือเหตุผลหรอก

ฉันเตือนตัวเองอยู่ตลอด

แต่ทำไมฉันทำไม่ได้สักที?